Fic reborn ช็อกโกแลตวาเลนไทน์หลงฤดู ตอนจบ
posted on 07 Nov 2009 19:34 by leoonsama in Fan-Fictionอา ในที่สุดฟิคเรื่องนี้ก็จบลงสักที ดีจายยจางงเยย 555
*อัพเพิ่ม*
1. เอ่อ ตอนนี้เป็นตอนที่6ถูกแล้วล่ะ แต่ว่าอัพครั้งที่7 คืออัพครั้งแรกมันเป็นบทนำ เพราะงั้นเลขตอนกับเลขหัวเอนทรี่ย์เลยต่างกัน
2.ตอนนี้เราคงออนเอ็มไม่ได้สักระยะ เพราะMSNมันเกิดบ้าอะไรขึ้นมาม่ายรู้
สำหรับคนที่เพิ่งเข้ามาครั้งแรก เชิญจิ้มลิงค์ข้างล่างได้เลยขอรับ
http://leoonsama.exteen.com/20090929/fic-reborn-allxall
http://leoonsama.exteen.com/20091002/fic-reborn-2
http://leoonsama.exteen.com/20091008/fic-reborn-3
http://leoonsama.exteen.com/20091015/fic-reborn-4
http://leoonsama.exteen.com/20091027/fic-reborn-5
http://leoonsama.exteen.com/20091102/fic-reborn-6
ถึงที่สุดแล้ว ใครจะได้ช้อกโกแลตหนึ่งเดียวไป เชิญติดตามได้เลยยยย
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
ตอนที่6
ทางเดินภายในฐานทัพมิลฟีโอเล่
"พระอาทิตย์ใกล้จะตกดินแล้ว เกม...ก็กำลังจะจบลงเช่นกัน"
เบียคุรันพูดด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มมือหนึ่งโอบเอวผู้พิทักษ์แห่งหมอกของวองโกเล่อีกมือถือถุงขนมมาชเมโล่ ฤทธิ์ยาที่ผสมอยู่ในช็อกโกแลตหนึ่งเดียวจะหมดลงเมื่อถึงพระอาทิตย์ลาลับ เท่าที่รู้ ณ. ขณะนี้เหลือช็อกโกแลตที่ยังไม่ได้กินอีกสามกล่อง
2กล่องอยู่กับ2บุปผาที่คงกำลังเถียงกันไม่เลิกว่าใครจะกินก่อน และอีกหนึ่งกล่องอยู่กับผู้พิทักษ์ของจิสโรเนโร่
"คึหึหึ ทั้งที่ช็อกโกแลตของคุณเป็นแค่ช็อกโกแลตธรรมดา แต่ดูคุณอารมณ์ดีนะครับ"
มุคุโร่ถาม แต่ไม่มีคำตอบจากร่างสูงในชุดขาวนอกจากรอยยิ้มที่ชวนให้ฉงนสงสัยในแผนการที่เก็บซ่อนไว้ในหัวเบียคุรัน
เบียคุรันยังคงยิ้ม ช็อกโกแลตหนึ่งเดียวต้องอยู่ในมือสามคนสุดท้ายแน่นอน และเพราะอยู่กับสามคนนี้มันถึงน่าสนุกไงล่ะ ถึงจะผิดหวังที่ช็อกโกแลตของตนไม่ใช่ของจริงก็เถอะ แต่เรื่องแค่นั้นไปให้โชจังทำให้ใหม่อีกกี่อันก็ได้นี่นา
ยิ่งคิดก็ยิ่งสนุก ยิ่งคิดก็ยิ่งลุ้นระทึก มือที่เปิดประตูเข้าไปในห้องที่6บุปผาอยู่ สายตาที่มองปราดเดียวก็เข้าใจสถานการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมด จะมีเกมไหนที่สนุกยิ่งกว่านี้อีกเล่า
"ท่าน...เบียคุรัน..."
ซาคุโร่ที่หิ้วคอเสื้อเดซี่ คิเคียวที่อุ้มบลูเบลหันมองบุรุษผมขาวที่เดินเข้ามาแบบอึ้งๆไม่รู้จะทำหน้ายังไง
"ผ่านไปกี่นาทีแล้วล่ะ" เบียคุรันถามด้วยรอยยิ้มราวกับเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด
"2นาที 30วินาทีแล้วครับ" คิเคียวตอบ
บลูเบลกับเดซี่ที่ดูเหมือนจะไม่เข้าใจชะตากรรมของตัวเองเหมือนทูน่ากับกบแถวๆนี้ได้แต่มองหน้ากันเองงงๆ จนบลูเบลเกือบวีนแตกเพราะความอยากรู้ จนกระทั่งเวลา3นาทีก็สิ้นสุด
"3นาทีแล้ว น่าเสียดายนิดหน่อยนะ แต่ก็เอาเถอะ เพราะนั่นแปลว่า..."
ก่อนที่เบียคุรันจะพูดจบ ประตูห้องได้ถูกเปิดออกอีกครั้ง ปรากฏใบหน้าคุ้นเคยของผู้ที่มีคุณสมบัติจะเป็นเมะในวันนี้เกือบทั้งหมด ทั้งจากวาเรียนำโดยแซนซัส สควอโล่ เบล ลุซซูเลีย ส่วนเลวี่ไม่ต้องพูดถึง ทางวองโกเล่นำโดยฮิบาริ ยามาโมโตะ โกคุเดระ และดีโน่ จากคาบัคโรเน่อีกคน
แม้จะไม่มีใครพูดอะไรแต่สีหน้าและแววตาแสดงความประสงค์ชัดเจน ช็อกโกแลตของทุกคนที่มาล้วนเป็นช็อกโกแลตธรรมดาจึงไม่แปลกหากจะคิดว่าเบียคุรันกำลังเล่นลูกไม้ตุกติกงุบงิบเก็บช็อกโกแลตของจริงเอาไว้เอง
ว่าพวกที่เข้ามาน่ากลัวแล้ว แต่เบียคุรันกลับมีประสาทรับรู้ที่น่ากลัวยิ่งกว่าด้วยการตอบรับสายตาพิฆาตของทุกคนด้วยรอยยิ้มพิมพ์ใจสมฉายาหล่อโฮสต์
"ทุกคนมาพอดีเลย ไปด้วยกันเลยก็แล้วกัน... ไปหาเจ้าของช็อกโกแลตหนึ่งเดียว และคนที่กินมันเข้าไป" เบียคุรันพูด พร้อมอธิบายสถานการณ์ล่าสุดแบบคร่าวๆ
"เจ้าของช็อกโกแลตหนึ่งเดียว..."
...ฮัดเช้ยยย...
"เจ้าบ้าบิลเลียตนั่นอ่ะนะ"
...ฮัดชิ้ววว...
"ทำไมเจ้าลุงนิยมโลลิค่อนนั่นถึงได้ดวงดีขนาดนี้"
...ฮ้าดดดเช้ยยยย...
ฐานทัพจิสโรเนโร่แฟมิลี่
แกมม่าที่จู่ๆก็รู้สึกขนลุกซู่พร้อมกับจามไม่หยุดจนกลิ้งตกเตียงบังเกิดความหงุดหงิดใจเป็นอันมาก ใครที่ไหนตั้งวงนินทาแฝงรังสีอาฆาตเขากัน จามจนจมูกบานเพราะโดนนินทาจนไม่มีอารมณ์จะนอนเอกเขนกต่อ ลุงบิลเลียตจึงเดินออกจากห้อง และสวนกันโดยบังเอิญกับอัศวินมายาที่ทางเดิน
"แกมม่า..."
เพราะอีกฝ่ายเอ่ยปากทักก่อนจะให้ทำเป็นไม่สนใจเดินผ่านไปก็ใช่ที่ แกมม่าจึงหยุดเดินถามกลับว่ามีธุระอะไร
"ช็อกโกแลตที่ถูกทิ้งอยู่บนพื้น เป็นของนายหรือ"
ต้องใช้เวลาครู่ใหญ่คนถูกถามถึงนึกออก ครั้นเมื่อนึกได้อาการหน้าซีดเผือดติดจะลนลานจึงบังเกิดแก่ผู้พิทักษ์แห่งอัสนีนายนี้
"ชะ ช็อกโกแลตนั่น แกทำยังไงกับมัน คงไม่ได้กินเข้าไปแล้วใช่มั้ย"
"อืม กินไปแล้ว"
คำตอบนั้นแทบทำให้แกมม่าหน้าหงายนึกอยากหันหลังวิ่งหนีขึ้นมาทันที ถ้าเกิดว่า... ถ้าเกิดว่าช็อกโกแลตนั่นเป็นช็อกโกแลตหนึ่งเดียวที่ใส่ยาปลุกไว้ล่ะก็...
"แต่คนที่กินไม่ใช่ฉัน"
"งะ งั้นเหรอ โชคดีไป"
"คนที่กินคือท่านยูนิ!!!"
"ว่าไงนะ!!!"
แกมม่าตะโกนลั่น รู้สึกว่าโลกถึงคราวล่มสลายก็งานนี้ล่ะ เขาพลาดเองที่ทิ้งช็อกโกแลตลงพื้นแทนที่จะทำลายทิ้ง
"พอท่านยูนิรู้ว่าเป็นช็อกโกแลตของนาย ก็เอ่ยปากขอ.."
"องค์หญิงอยู่ไหน!!! ฉันถามว่าองค์หญิงอยู่ที่ไหน"
"ในห้องส่วนตัว..."
เร็วยิ่งกว่าวายุแกมม่าวิ่งหายไปทันที พร้อมกับที่ทาซารุและโนซารุวิ่งหน้าตื่นมารายงานเรื่องการมาถึงของคนจากมิลฟีโอเล่ วองโกเล่ วาเรีย และคาบัคโรเน่
วันนี้มันวันวุ่นวายแห่งชาติหรืออย่างไร อัศวินมายาคิด
ที่หน้าห้องส่วนตัวของยูนิ
แกมม่ายืนหอบหายใจถี่ๆจ้องประตูด้วยอารมณ์หลากหลาย องค์หญิงกินช็อกโกแลตเข้าไปแล้ว ห่วงก็ห่วงไม่รู้จะเป็นอะไรหรือเปล่า แต่ก็ไม่กล้าเคาะประตู ถ้าไม่เกิดอะไรขึ้นก็ดีไป แต่ถ้ามันดันเกิด... อะไรที่เกิดอยู่หลังประตูบานนี้กัน
แต่ความห่วงองค์หญิงตัวน้อยมีมากกว่า จึงตัดสินใจเคาะประตู
ก๊อก ก๊อก
"องค์หญิง องค์หญิง!!!"
รออยู่ชั่วอึดใจประตูได้เปิดออก แกมม่าขยับปากจะถามเรื่องช็อกโกแลต ทว่าคำพูดทั้งหมดมลายหายลงคอเมื่อเห็นคนตรงหน้า...
ราวกับโลกหยุดหมุน ภาพบอสของจิสโรเนโร่แฟมิลี่ที่ปรากฏในสายตา
ราวกับตัวเขาได้ตายไปเกิดอยู่ในแดนสวรรค์ ทันทีที่เห็นภาพของยูนิในชุดสไตล์โกธิค โลลิต้า
ดวงตาใสกระจ่างประดุจอัญมณีเม็ดงามเงยขึ้นสบตา ริมฝีปากขยับเป็นชื่อของเขา
...แกมม่า...
น่ารัก ไม่มีคำใดในโลกใช้บรรยายความรู้สึกตอนนี้ได้ นอกจากคำว่า น่ารัก
น่ารักจนแทบทนไม่ไหว ต้องทนกล้ำกลืนเก็บงำความรู้สึกอยากประคองกอดร่างบอบบางน่าทะนุถนอมขององค์หญิงน้อยคนนี้ นี่เขาต้องมนต์ใดเข้าหรือ ถึงได้รู้สึกว่าชั่วขณะนี้...
...ยูนิช่างน่ารักเหลือเกิน...
"วี้ดวิ้ววว ยูนิจังวันนี้น่ารักสุดๆไปเลย"
"คึหึหึ นั่นสิครับ ชุดสไตล์โกธิค โลลิต้าแบบนี้ ถ้าโคลมที่น่ารักของผมแต่งเป็นชุดคู่เหมือน ต้องน่ารักจนจินตนาการไม่ออกแน่"
แกมม่าสะดุ้งเฮือกเมื่อหันไปเห็นสองผู้ไม่ได้รับเชิญยืนอยู่ข้างหลัง ไม่แค่เบียคุรันกับมุคุโร่ แต่ยังมีคนจากแฟมิลี่อื่นยืนออกันข้างหลังให้เพียบ เจ้าพวกนี้เป็นขอมดำดินกันมาหรือไง
"อืม น่าเสียดายนิดหน่อย ฉันนึกว่าคนที่ได้กินจะเป็นตัวแกมม่าเองหรือไม่ก็เก็นจังเสียอีก แต่เป็นยูนิจังแบบนี้ก็ดีไปอย่างล่ะเนอะ"
เบียคุรันกล่าวโดยรอยยิ้มไม่หายไปจากใบหน้า สายตาเองก็ไม่ละไปจากยูนิ
"แกหมายความว่ายังไง"
แกมม่าเคลื่อนตัวมาบังยูนิเอาไว้ ถามด้วยเสียงติดจะกระด้างปนหงุดหงิด
"ก็หมายความว่าช็อกโกแลตของแกมม่าคือช็อกโกแลตหนึ่งเดียวที่ใส่ยาปลุกความเป็นโชตะค่อนหรือโลลิค่อนออกมายังไงล่ะ"
...ยาปลุกความเป็นโชตะค่อนหรือโลลิค่อน...
ประโยคสั้นๆแต่กลับวนเวียนกลับไปกลับมาในสมองเหล่าผู้ร่วมเล่นเกมทุกคน หมายความว่าใครก็ตามที่กินยานี่เข้าไปจะแผ่รังสีโชตะหรือโลลิออกมางั้นสิ ถ้าเป็นเช่นนั้นก็พอเข้าใจเพราะมียูนิเป็นกรณีตัวอย่างตรงหน้า แต่ไม่เห็นรู้เลยว่า...
"อะไรกัน แล้วตอนแรกทุกคนคิดว่าเป็นยาปลุกอะไรล่ะ"
เบียคุรันหันไปพูดกับเหล่าคนที่ยืนอึ้งเพราะคิดเป็นอย่างอื่นด้วยรอยยิ้มสนุกสนาน ที่มาของช็อกโกแลตใส่ยาปลุกนี้ คาดว่าโชจังคงอยากเปลี่ยนลุคตัวเองให้ดูเป็นโชตะค่อนขึ้นมาบ้าง ส่วนเบียคุรันที่รู้เรื่องนี้เข้าจึงขอร้องแกมบังคับขู่เข็ญให้ใส่ยาลงในช็อกโกแลตจนเกิดเป็นเกมนี้ขึ้น
จุดประสงค์สนุกๆก็ไม่พ้น ถ้าเบียคุรันได้ช็อกโกแลตที่ว่าก็จะได้เห็นมุคุโร่คุงในโหมดโชตะค่อน หรือเกมมันจะยิ่งสนุกขึ้นไปใหญ่ถ้าคนที่กินกลายเป็นแซนซัส สควอโล่ ลุซซูเลีย เลวี่ เบล ฮิบาริ ยามาโมโตะ โกคุเดระ คิเคียว หรือซาคุโร่ คิดภาพคนเหล่านี้ในโหมดโชตะค่อนแล้วคงสนุกพิลึก
"เอาล่ะ อีกไม่กี่นาทีพระอาทิตย์ก็จะตก เรากลับกันเถอะ มุคุโร่คุง อย่าไปขัดความสุขของลุงนิยมโลลิเขาเลย"
โดยไม่ลืมจะแอบแซวก่อนไป เบียคุรันก็อาศัยความเนียนตอนที่คนอื่นกำลังอึ้งโอบเอวพามุคุโร่ออกไปอย่างรวดเร็วก่อนที่จะถูกทุกคนรุมยำ
"อ้อ อย่างที่บอกไปแต่แรกว่าคนที่ทำยาปลุกคือโชจัง ถ้ามีเรื่องอะไรจะเคลียร์ก็ตามสะดวกได้เลย"
โยนแพะเสร็จเบียคุรันก็เผ่นหายไปทันที วันนี้เป็นวันที่สนุกจริงๆ Perfect Day
"อิริเอะ โชอิจิ"
ริมฝีปากที่ขยับเพียงน้อยนิดของทุกคนอ่านได้ความเช่นนั้น แกมม่าที่กลายเป็นผู้ชนะโดยไม่รู้ตัวรู้สึกได้ถึงคลื่นพายุลูกใหม่ที่คงจะโหมกระหน่ำยิ่งกว่าเดิม
"คนที่ทำยาปลุกคืออิริเอะ โชอิจิ"
~ ฮาด ~ ชิ้วววว ~
โชจังงานเข้าเสียแล้ว
"ฮัดชิ้วว"
ซาวาดะ สึนะโยชิสูดจมูกเริ่มจะคิดจริงจังว่าตัวเองไม่สบาย โดยไม่รู้เลยว่าตนกำลังเข้าโหมดงานเข้าเช่นกันในฐานะผู้ที่กินช็อกโกแลตวาเลนไทน์หลงฤดูไปมากที่สุด
...จบ...
เถอะนะ
แต่ว่าขอแถมท้าย...
ห้องทำงานของวองโกเล่รุ่นที่10
"นี่ บาจิลคุง รู้จักห้างแฟนท่อมหรือเปล่า ห้างที่ทำช็อกโกแลตสอดใส่มาชเมลโล่น่ะ"
คนถูกถามขมวดคิ้วแน่น ห้างแฟนท่อม ไม่ว่าจะคิดยังไง...
"ขออภัยครับ ท่านซาวาดะ นี่มันเรื่องรีบอร์นนะครับ และท่านคือท่านซาวาดะ สึนะโยชิ ไม่ใช่จิเอล แฟนท่อมไฮฟ์ จะไปมีห้างแฟนท่อมได้ยังไง"
"...ตะ แต่ มุคุโร่..."
สึนะพยายามจะแย้ง แต่สุดยอดลางสังหรณ์ของเขาบอกว่า ทูน่าโดนสัปป้าหลอกเอาอีกแล้ววว
THE END
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
จบแย้วขอร้าบบบ เป็นไงกันบ้าง
ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านและคอมเมนต์เสมอมา
ผลสอบออกมาสองตัวแล้ว ผ่าน ผ่าน ผ่าน ดีใจๆๆๆๆ สุดยอดเลยยยย
แต่ตอนนี้กำลังรู้สึกเสียใจที่ลงวิชาสายวิทยุโทรทัศน์ไป
เรียนราม มันยังมีจับกลุ่มทำงานด้วยเรอะ ขี้เกียจเฟร้ยยยย
จับกลุ่มเป็นอะไรที่น่าเบื่อสุดยอดเลย เราเกลียดเอามากๆเลยล่ะ
ประเดิมงานแรกด้วยการเขียนบทวิทยุแบบสั้นๆ มีอยู่5คนก็เขียนทุกคนแล้วเลือกของคนที่ดีที่สุดมา ของแค่นี้รีบๆเขียนให้เสร็จไม่ได้หรือไงนะ เราเขียนจวนจะจบแล้วคนอื่นมันเพิ่งเขียนได้สองสามบรรทัด สุดท้ายก็เลยเป็นว่าตกลงเอาของเรานำเสนอหน้าห้อง เฮ้อออออออ
อยากถอนหายใจทิ้งสักหมื่นครั้ง ไปขอบอกเลิกวิชาจะทันมั้ยนะ เฮ้อๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
ตอนนี้อากาศเปลี่ยนแปลงบ่อย รักษาสุขภาพด้วยนะ
แล้วเจอกันคราวหน้ากับอะไรที่น่าจะมีสาระมากกว่านี้นะขอรับ
edit @ 7 Nov 2009 20:35:30 by LEOON